Οι ρίμες της κούνιας

1
0

 Ωραία που είναι η κούνια μας

Σαν να ‘ ναι πολυθρόνα

Και αυτοί που την εδέσανε

Να ζήσουν χίλια χρόνια,

Κούναμε να ζείς και να ‘σαι

Και διπλός του χρόνου να ‘σαι.

Του κουνιστή που με κουνεί ,

του πρέπει μια τυρένια

 Του πρέπει μια μελόπιτα και μια αμαρεθένια

Κούναμε να ζείς και να ‘σαι

Και διπλός του χρόνου να ‘σαι.

Μυρίζει το παπούτσι σου,μυρίζει η ποδαλιά σου

 Δεν είναι  νέος στο χωριό,να’ χει τη λεβεντιά σου.

 

Ωραία  που με κούνισες

 Ωραία και μεγάλα

 Σαν πως να φαγαμε τα δυό

Απο μια μάνα γάλα,

Κούναμε να  ζείς και να ‘σαι

Και διπλός του χρόνου να ‘σαι.

Σε τούτη εδώ τη γειτονιά

Συγνώμη θα ζητήσω

Αν έχω το ελεύθερο

 Εγω να τραγουδήσω

Κούναμε να  ζείς και να ‘σαι

Και διπλός του χρόνου να ‘σαι.

Εγω πουλί μου σ αγαπώ

με καθαρή καρδία 

μα εσύ χαρά μου βρίσκεσαι σε αδιαφορία.

Θυμάσε που μου χάριζες

μια μέρα  την καρδιά σου

Και μου είπες φύλαξε τηνε

 μαζί με την δικιά σου

την πήρα την εφύλαξα

 με έρωτα με πόνο,

τώρα σκληρέ και άπονε

μου την γυρεύεις πίσω,

οι δυο καρδιές  γίνανε μια,

πως να τις ξεχωρίσω,

και πάλι  τ’ αποφάσισα

 και σου την δίνω πίσω

σου τηνε δίνω πάρτηνε 

και δε με νοιάζει εμένα

εσύ θα ρθείς πολλές φορές

 με μάτια βουρκωμένα

και αν τύχη και καμιά φορά 

και σκυλοπατηθούμε

ποτάμι να βρεθεί μπροστά  να μην χαιρετηστούμε.

Ωραία είναι Κίμωλος εχει περισσια κάλλη

Έχει κορίτσια όμορφα και νέοι κεχριμπάρι

Εγω πουλί μου σ αγαπώ

 με κάθαρη καρδιά,

μα εσύ καρδιά μου

 βρίσκεσαι σε αδιαφορία

 και η αδιάφορια σου

 μου φαίρνει απορία

 φαίνεται πως δεν θέλεις πια

 μαζί μου την φιλία

 Κούναμε να ζείς και να ‘σαι

Και διπλός του χρόνου να ‘σαι.

Τα μάτια όπου με κοιτάς

για πες μου που τα βρήκες

 για πες μου ποιός σου τα δώσε

για δανεικά τα βρήκες.

να στα πληρώσω ήθελα

μην τυχόν και τα χάσεις

γιατι δε θα βρείς δεύτερα για να  τα αγοράσεις.

Φεύγεις και φεύγει η όψη μας

Φεύγεις  παρηγοριά μας

Φεύγεις κλειδί της μέσης μας και αέρα της καρδιάς μας.

Ο χωρισμός ειναι καημός

είναι φωτιά και λάβα

 κανεί σε όλους τους  δικούς τα σώθικα τους  μαύρα.

Ευχάριστω την γλώσσα σου

Την αηδολαλούσα ,όπου την είχαν

 τα πουλιά σκοπό και κελαηδούσαν.

Της μέρακλινας κόπελιας

μην δίνεις ‘μπιστοσύνη

Ποτήρι με κρυό  νερό

 σε κάνει και σε πίνει

 

Δε θελώ στην αγάπη μας

 κανένας δικηγορο

 μονάχα απ’ τα χειλάκι σου

ενα γλυκό σου λόγο.

Σε τούτη εδω τη γειτονία

έχω και εγώ  και  ελπίζω

 μια φουντωμένη λεμονιά και τη γλυκοποτίζω.

Ο κούνιστης που με κουνά

του πρέπει μια  καρέκλα

για να ακουμπά τη μέση του

τη μαργαριταρένια.

Κούναμε να ζείς και να ‘σαι

Και διπλός του χρόνου να ‘σαι.

Η μάνα σου ήταν αγγουριά

και ο αφέντης σου τ’ αγγούρι

 και κάτσανε και κάνανε εσένα το καμπούρη.

Μωρή τσουκάλα βρωμερή

Με τα άπλυτα κουτάλια,

Που κάθεσαι και συζητάς

ολα τα παλικάρια.

Είσαι άσπρη σαν τα γάλατα

Που κάνουν οι προβάτες

Και σαν τα μαύρο τσούκαλα

Που κάνουν τις πατάτες.

Σ αγάπησα όσο σε ήθελα

Και  οσότου  είσαι παιδί μου

Πάρτην αγάπη μου

Και δώς μου τη δική μου.

 

Όποιος τα λόγια του μετρά,

Προτού να ξεστομίσει,

Εκείνος δεν είναι δυνατό,

Ποτέ ν’ αστοχήσει.

Του αχάριστου η ψυχή

Τρύπιο πιθάρι μοιάζει,

Που το γεμίζεις με νερό

Και μοναξιάς αδειάζει.

Πως να σαι ακριβομίλητος

Τ’ αηδόνι σε μαθαίνει,

Τον ένα μηνα κελαηδεί

Και έντεκα σωπαίνει.

Μες στην καρδιά μου φύ

τρωσες κι είσαι δικός μου

κλώνος και στην καρδιά

μου σαν πονείς ,βαθιά γροι-

κάται πόνος.

Η ευτυχία έρχεται

μονάχα στους ανθρώπους

που ’ χουν ευγενική  καρδιά

και μορφωμένους τρόπους.

Δεν έχω λέξη να σου πω

Τίποτα να σου γράψω

Μόνο τη λέξη σ’ αγαπώ

Και δεν θα σε ξεχάσω.

Εσυ μου κάνεις  τη ζωή

Χαρούμενη κι ωραία

Εσένα θέλω αγάπη μου,

παντοτινή παρέα.

Σου στέλνω  Άγγελο κρύφα

Να σε φυλάει τη νύχτα

Να έχεις όνειρα γλυκά

Μωρο μου καληνύχτα.

Δυο χειλάκια φλόγερα

Σαν ενωθούν με πάθος

Σου λένε τη εστί φιλί

Χωρίς να κάνουν λάθος!

Μόνο νεκρή που δεν μπορώ

Να  σ’ αγαπώ θα πάψω,

Όσο θα ζω δεν πρόκειται

Γνώμη ποτέ ν’ αλλαξω…

Απ’ όλα τα άστρα τ’ ουρανού

Ένα είναι που σου μοιάζει

κείνο που βγαίνει την αυγή

 κι όλα τα σκοτεινιάζει.

Μοσχοβολούν στις γειτονιές

Τα ρόδα του Απρίλη,

Μα κι από αυτά πιο κόκκινα

Είναι  τα δυο σου χείλη.

Στην αγκαλιά σου επιθυμώ

Μια νύχτα να περάσω να

 νιώσω την αγάπη σου κι

ύστερα να σε χάσω.

Δεν τηνε κανω την  καρδιά

Κουμάντο μπλιό,μικρή

Μου,γιατι την κυβερνας εσύ

Μαζί με τη ζωή μου.

Βρέχει κι εγώ αισθάνομαι

Την ψύχρα στο κορμί μου,

Κι ορκίζομαι να σ’ αγαπώ

Ωσπού να βγεί η ψυχή μου.

Δυο λόγια μονο θα σου πω

Πριν φύγεις και μ’ αφήσεις,

Σκέψου πως είναι δύσκολο

Φωλιά να ξαναχτίσεις.

Όποιος μου πεί να σ’ αρνηθώ

 ας πάρει την καρδιά μου

 να νιώθει ποσο σ΄αγαπώ

γλυκιά παρηγοριά μου.

 

Κάθε λαμπρή που έρχεται

Παθαίνω αυτήν την τρέλα

Να φτιάχνω κούνια να κουνώ

 Την κάθε μια κοπέλα.

 

Κουράστηκα να σε κουνώ

Ίδρωσα όπως βλέπεις

Κι ένα φιλί που σου ζητώ

 Δεν μου το επιτρέπεις.

Ο ήλιος είναι του ουρανού

Το πιο λαμπρό αστέρι

 Σαν τη δική σου ομορφιά

Στη γή δεν έχει ταίρι.

Είσαι ωραίος

Δεν σου μοιάζει άλλος νέος.

Τα ήθη και τα έθιμα

Πρέπει να τηρούμε

Σαν την εικόνα του Χριστού

 Που παν και προσκηνούμε.

Σαν τη δική σου ομορφιά

Σαν τα δικά σου κάλλη

Αλλος τεχνίτης στο ντουνιά

Δεν θα τα ξανά κάνει.

Συρε να πέις στη μάνα σου

Να κάνει κι άλλη γέννα

Να κάψει  κι αλλονών καρδιές

Όπως έκαψε κι μένα.

Είσαι ωραίος είσαι ωραίος

 δεν σου μοιάζει άλλος νέος.

 

1 ΣΧΟΛΙΟ

  1. είσαστε καταπληκτικοί να είσαστε πάντα καλά με υγεία και πάντα να μας εκπλήσετε με τα ήθη κι έθημα του νησιού μας που τόσο πολύ μου λείπει σας εύχομαι ολόψυχα Καλή Ανάσταση και Καλό Πάσχα!!

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.